nehir'in yolu

back to 'queen of sorrow' (hüzün kraliçesine dönüş)

2012-02-13T13:37:00.000-08:00

Herkesten, her şeyden ; beni ben yapan tüm dengesizliklerimden uzaklaştım.

Çok uzaklardan, olgunluk ve sakinlik kumsalından, karşımdaki gençliğim denizine bakıyorum, çok üşeniyorum : ayaklarıma değecek o gıdıklayan serin su..belki biraz içim ürperecek ama gülümseyeceğim gıdıkladığı için..

burası güvenli, buradaki kumlar sıcak, ayağıma bir şey batmaz, canım acımaz.

kimi zaman iyot kokusu canımı yaksa da, balıklara derin kıskançlıklar beslesem de..

hayır,

artık hüznüm sadece..

sadece..

kendime değil.

bu yazı Sertap Erener -İncelikler Yüzünden eşliğinde yazıldı.

Kar - Tren - Kırmızı.

2010-11-18T17:33:00.001-08:00

Hiçbir şey hüzünlendiremedi beni kar örtüsü altındaki bir şehir kadar
Ve hiçbir zaman kirlenmedi kar şehrin günahlarıyla.
Ben hep şehirlere üzüldüm, karlar altında.

İstanbul’uma kar yağarmış, ben çok zor hatırlarım, işte bu yüzden kentim benim için hep bir genç kız, hep edalı işveli hep güler yüzlü, günahsız: kışın sinirli sadece ve sonbaharda fedâkar.

Kar demek, temizlikti; kar sonrası ben çamuru ilk başka şehirde gördüm. Temizlikti, çünkü; yazın başlayıp sonbaharda uzatmaları oynayan aşklar hep karlarla silinirdi hafızalardan..

Kar demek, sıcaklıktı; maddesine inat gibi. Sıcaklıktı, çünkü; okuldan üşüyerek burnunu çekerek geldiğin evde bekleyen taze bir bardak çay, şanslıysan bir de tarçınlı kek kokusu vardı : en önemlisi, asla ama asla –ölse dahi, cennet ayaklarının altında olsa dahi- terk etmeyeceğinden emin olunan tek varlık.

Gelişigüzel seçilmiş bir aşk romanı ya da filmin en klişe benzetmesi, vapurlar; hep o hüzünlü vapurlar.. bende hep bir çocuk sevinci olan vapurlar: Denizin üstünde durabilen o mucizevi kocaman demirler, bembeyaz hem gelin gibi, hem sesi de var, nazlı bir kız çocuğu gibi bir o yakaya bir bu yakaya gidip dururdu, ne güzel, dur diyen olmazdı ve ona açılan her iki kol onu severdi.

ben onunla başka bir şehirde tanıştım.

Türkülere konu olmuştu halbuki bu sıralı odalar, eskiden kara, şimdi ekspres sayılan..gideni götüren, yârdan ayıran, cânana kavuşturan.. Vuslatına kanıp ayrılığı azımsayamadım, o hep beni bir şeylerden ayırdı. Şehrime beni götüren tek oydu; bu yüzdendir her gönül yarasına tanıklıkları, istasyonda geçirilen kayıp saatler, hep birini bekler misali.. (Kimse gelmedi.)

Küçüklükten beri sevemez insan bazen renkleri, ben kırmızıyı sevemedim. Kan demek, – ve her daim birilerini acıya sevk etmiş en büyük katil- kırmızı demekti. Ben kanı da sevemedim, çünkü; en kırmızıydı yakınımda dolaşan.

Şimdi,
Kar
Tren
Ve
Kırmızı.

Ve evet, şimdi tam karşımda asabi bir köpek gibi ağzından savurduğu salyalarıyla gelirken tren – çok asık suratlı değil mi lokomotif? – beynimde şimşekler çakıyor, ağzımda sevmediğim bir tad; ölümün tadı, burnumda sevmediğim bir koku, kan kokusu.

Ve en sevdiğim bu şehre dair,
Kar..
Elimden dünyadaki tüm ah'ların kanı damlıyor yere.

bir şarkı çalıyor..
Sezen Aksu - Eskidendi..

19/11/2010

SUSMA

2010-08-24T11:02:00.000-07:00

Ucuz hayatlara bahşedilmiş değerli canlar var, demişti bilge.
Parayla ölçülecek kadar basitleştirilmiş hayatlar var, nerde denge
Neyin adaletinden söz edersin de isyan kapılarına zincirlersin benliğini
Parıldayan bir yürek var işte bak orda, aynanın karşısındaki kelimelerde
Ruhunun kevaşeliğine kılıf uydurulmuş melek suratlar dökülür yeryüzüne
Yaradan bilir ya, kul bilemez ki aşkın ardındaki kovulmuş bir melake
Acıtmış, acıtıldıgına alışmış ve de ardına bakmadan akıtılmış
Bir can, bir yürek ve beng-i su’yu kırmızıya boyayan yaşlar gözlerde
Nefes almanın anlamsızlaştığı, soranın cevapsız kaldığı köşesiz geceyle
Amaçsız yollar yürünür bir yere varmayan, fakat içten içe çekilir derine
Evet dostum, senden benden geçiren, adımı unutturan bu aşk!
Olsun, onsuzlukta yaşananlar bizde kalsın şükürle.

Kim kalır ki seninle gözlerini kapayınca benden başka?
Kim acır seninle birlikte, gözündeki yaşla kırılır benden başka?
Kim rüyalarını sana verir, sensiz nefesi haram sayar benden başka?
Susma, sessizliğinde tüm beddualarım, sesinde ibadetim..

7/2/2010

yansı(ma)'lardan..

2010-08-02T05:40:00.000-07:00

yol istedi benden gitmek için
yol istedi benden görmek için
yol..

gel gör dedim, kalan ne varsa topla parçalarımdan
bak dedim, işte bu gün kırılmıştım biraz daha
say dedim, aklında ne varsa dök zehrini aklımdan
sev dedim, yaşamak güzeldi ve de ihtişamlı bir vaha
sus dedi, gitmek gerek çözümsüz bazı sevdalar...

Aruz tadında kelimeler

2010-05-20T09:47:00.000-07:00

Hazırda bekleyen birkaç yazıyı biraz daha erteleyerek sizlerle bu sefer kendi yazımı değil, bana bugünlerin 'modern' dünyasında ağzımda 'aruz' tadı bırakan kelimelerin sahibi bir kadının aşk üzerine yazdığı yazıyı paylaşacağım.

Elif Şafak'tan..

"Şimdi sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi gerekiyor mu?" diye sormuştu Nâzım Hikmet, o muazzam ve duru üslubuyla. Halbuki bugünün aşklarını görse ne derdi acaba? Bugün ellerde teraziler, adeta gramla tartılıyor aşk. 160 gr sevgiye karşılık 160 gr sevgi alınabilirmiş gibi herkes verdiği kadarını istiyor. Seven erkek mutlak itaat, mutlak hâkimiyet bekliyor. Zihinlerde bir denklem var sanki. Denklem karşılanmadı mı tüm formül bozuluyor. Ve işte o zaman bir de bakmışsınız ki aşk bitmiş, nefret başlıyor. Ne çabuk geçiyoruz bir uçtan bir uca. Sevdiği kızı başkasıyla gezdi diye bıçaklayan liseli öğrenciler... Eski eşlerini kendilerine dönmedi diye silahla tarayan öfkeli kocalar... Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen dostlarını, basit bir ağız dalaşıyla başlayan kavgalarda öldüren delikanlılar... Vaktiyle çok sevdikleri, belki de en çok sevdikleri insanları bir adımda, bir kurşunla harcayıverenler... Birbirinden ayrı gibi görünen bütün bu şiddet haberleri arasında bir ilişki var. Hepsinde ortak olan nokta, yoğun bir aşktan yoğun bir nefrete geçebilmekteki süratimiz.

Bir yandan şarkılar çıkıyor piyasaya, ardı ardına. Hepsi de aşk üzerine. Sözler benzer, iddialı. Diziler çekiliyor peş peşe. Gene hepsinin ana teması "büyük aşk". Ama televizyonu kapatıp kendi hayatlarımıza döndüğümüz anda, ne yazık ki "büyük aşk"tan anladığımız aslında "büyük ego". Biz elmanın da muhakkak bizi sevmesini bekliyoruz. Yetmiyor. Elmanın hayat boyu sadece ve sadece bizi sevmesini, varlığını bize adamasını, biz ne dersek harfiyen yapmasını istiyoruz. Biz aşkı, egomuza hizmet etmekle yükümlü bir kâhya bellemişiz adeta. Ve bu yüzden işte, aşktan nefrete bu kadar çabuk, bu kadar kolay savruluyoruz.

Anadolu´da bugün bile anlatılan eski bir aşk hikâyesi vardır. Ben bunu birkaç ayrı tasavvuf sohbetinde bambaşka insanlardan dinledim. Derler ki, vaktiyle Siirt Tillo´da bir tekkede mürit, tasavvufa gönül vermiş bir zat yaşarmış. Temiz, saf, güzel gönüllü bir genç adammış. Gel zaman git zaman âşık olmuş, hem de sırılsıklam. Karşılık da bulmuş. Sevdiği kız da ona sevdalanmış. Evlenmişler. Mutlu seneler geçirmişler. Ne var ki bir zaman sonra karısı dikilmiş karşısına. "Ben gitmek istiyorum" demiş. "Şu yolların ardında başka ne yollar var görmek istiyorum. Sana âşık değilim artık. Bir başkasını gördüm, ona aktı yüreğim. Onunla uzaklara gitmek istiyorum."

Mürit öfkeden deliye dönmüş. Aklından ilk geçen şey, karısını öldürmek olmuş. "Bana yâr olmayacağına göre kimselere yâr olmasın" diye geçirmiş içinden. Kapanmış eve, planlar yapmış kendince. Kimseyle konuşmaz olmuş. Derken bir sabah şeyhini kapıda beklerken bulmuş. "Hakiki âşık" demiş şeyh, "sevdiği insanın mutluluğunu ister. Âşık kişi, sevdiğinin mutluluğunu kendi mutluluğunun önüne koyar. Gerçekten seven insan, özgür bırakır. Sahiplenmek, hak iddia etmek, can almak, can acıtmak, âşıkların tutacağı yol değildir... Düşün. Düşün de öyle karar ver. Ve bil ki vereceğin karar, senin gerçek sınavındır."

İşte o zaman mürit için çetin bir iç muhasebe başlamış. Günler, haftalar boyu nefsi bir yana çekiştirmiş, yüreği bir yana. Sonunda bir sabah fırlamış yataktan. Açmış tüm pencereleri, kapıları sonuna kadar. Işık dolmuş içeri, efil efil rüzgâr. Dönmüş karısına, "Dilediğin yere git" demiş usulca. "Ben hakkımı sana helal ettim. Sen de bana helal et, öyle çık yola."

Bu hikâyeyi ilk duyduğumda bir masal gibi dinlemiştim. Gerçek olamayacak kadar romantik... Ta ki böyle insanlar tanıyana kadar. Onların öykülerini gazeteler yazmıyor, televizyon duyurmuyor. Ama bu ülkede üçüncü sayfa haberlerinin atladığı "büyük aşk" hikâyeleri de yaşandı, yaşanıyor.

Elif Şafak

bir Erasmus gördüm sanki !

2009-12-28T22:34:00.000-08:00

- Anne burda sabahları güneş doğmuyor

- O ne demek kızım, ne demek güneş doğmuyor

- Ciddiyim anne, güneşi görmedim 4 haftadır..

Baş ağrısı 'default' olarak geliyor artık, güneşe hasretlik bir yana,, memleket özlemi bir yana..

Memleketimin güneşi yüzüm üstüne vursun.. Ben durayım, sadece orada olayım...

İnadına eğlenceli ortamlarına inadına rahat ders zamanlarına rağmen,, ah toprak..

İnternetin kollarında günler geceler sabahlar saatler dakikalar saniyeler..

Dinlenilen şarkıları ezberleme yetisi..

Zamanla alışılıp bir düzen oturtuluyor o yaban ellerde bile, dersin yok, işin yok ama saat 8:30 da kalkıyor, kahvaltı hazırlıyor, topluyor, bi yürüyüş yapıp geliyor, sonra öğle yemeği, sonra internet, sonra akşam yemeği.. Akşam yemeği'nden sonra msn üzerinden arkadaşlarla muhabbetler, her kelimden sonra 'çok özledim be' demek isteği.. ama susmak..

Yeni bir sabahta, bu sefer daha uzun bir yürüyüşle kendimi 'oldtown'a atarım.. Biraz mistik, biraz (ve hala) SSCB kokulu, biraz da masal gibi sokaklarda kaybolmaya çabalarım.. Evet, evimi özledim ama burayı da bırakmak çok zor, bir 'fairytale' içinde yaşar gibi bu sokaklar...Oldtown'daki kendisi de sattığı madalyalar gibi SSCBden kalan amcayla pazarlığa tutuşurum, amcanın yanıtı bomba gibidir : '5 litas kapitalizm için hiçbir şeydir!'

Elişi yünlü kıyafetler patikler satan teyzeler, Baltık'ın incisi kehribar taşı(amber) satan dükkanlar tezgahlar.. Hep aynı yüzler, ürünler ama her seferinde başka bir tad başka bir ambiyans..

Oldtown'un sokaklarından sonra Katedral meydanı.. Bembeyaz bir tapınak misali karşımda duran Katedral.. Katedralin önündeki kulenin merdivenlerine oturup bu güzelliği seyretmeli, başka bir şehrindeki bir kilise için White Swan ( Beyaz Kuğu) diyenler burayı yok saymışlar..Sadece güzel işte, saf temiz 'beyaz' bir güzellik,, beyaza aşıklığımdan heralde bu hayranlık.. Yoksa camii'ler arasında büyümüş, her ramazanda başka bir camii'de teravih namazını en azından izlemeyi seven, bununla huzur dolan biri neden bir Hristiyanlık mimarisini sevsin?

Cevap basit, kültürel miraslar ortak,ulusal değil, global. Ben bir Müslüman olarak Katedralden etkilenip camii'de dua ederim, bir Hristiyan Katedralde mum yakıp Sultan Ahmet'te hayran hayran dolaşır.

Akşamüstü..

Katedralin olduğu kaldırım tarafından karşıya geçerim, bizdeki büfeler gibi Kiosk'lar. Sadece buralar daha düzgün daha çok dergi gazete var.. NY Times ve ya Newsweek görünce sevinip İngilizce bir şeyler okuyabileceğim için heyecanlanacağımı düşünmezdim.. Bir Newsweek bir de 2 litaslık sert bol kafeinli kahve alıp yürümeye devam ederim..Gedimino Prospektas.. Şehrin kalbinin attığı cadde.. Uzun bacaklı uzun saçlı Avrupai kadınlar topuklu ayakkabılarının sesleriyle caddeyi inletiyor; her adımları daha kararlı, he adımları daha 'yurdumdan uzak', ama bir şey kesin : güzeller, bakımlılar, işleri için koşturuyorlar ( ya da sadece akşamki parti için)..

Akşam..

Vinco Kudircos durağından 2 numaralı troleybüse binip yurt takma adlı Erasmusçu parti alanına yollanırım,, hava yağmurlu puslu.. Bir rutubet kokusu içerde.. Arkada yine o deli teyze, elinde Rimi poşetleriyle.. Bu sefer hasta da, öksürüyor..

Ve gece..

Aileyle rutin özleme ayininden sonra gecenin sessizliğinde ve loş masa lambasında elinde bir bardak çayla koridora çıkarım. Koridorun sonundaki pencerenin önündeki pervaza çıkmak için bir sandalye koyarım, hop, camın önüne otururum.. Soğuk.. Vilnius ayazı..

İçime işlesin tüm ayaz, umurumda değil.. Burada olmaktan pişman değilim.. Özlemişim deli gibi belki, belki burda olmak istemediğimi söylerim herkese ama.. Herkesten uzak, her dertten uzak... Bilirim her gidişin bir dönüşü olmaz ama bunun var, sorunların olduğu bir yere döneceğim.. Sorun değil, bununla sorunum yok işte!

Yaşadığım günler, gördüğüm muhteşem şehirler, tanıştığım insanlar...

dönmeye hazırım sadece.

Neden mi?

Annemin de dediği gibi, hiç bir güzellik bana altın tepside sunulmadı ki.

Ve annemin dediği gibi, uğraştıkça güzelleşiyor hayat..

Nehir'in yoluna Erasmus çıktı, ve..

2009-12-28T06:12:00.000-08:00

Bu yazıyı yazmak için neden bu kadar çok bekledin diye soranlara cevabım hazır :

Her şey bittikten sonra, sakin, panikten uzak, öfkesiz, amaca ulaşmış bir rahatlıkla daha tarafsız bir yazı yazabilmek için bu kadar bekledim..[ çok bekledim 1 Eylül - 28 Aralık..]

Erasmus Öğrenci Değişimi Programı ile Litvanya'nın başkenti Vilnius'taki VGTU'da bir dönem geçirdim. Bugün itibariyle Türkiye'ye dönmeme sadece 9 gün kaldı. [bunun dayanılmaz sevinci ve heyecanı içindeyim :) ]

Erasmus'a gelme sebepleri

Öncelikle şunu söylemeliyim, Erasmus programı ayık kafayla çekilecek dert değil. Bu konuda gayet ciddiyim. Yani en azından Erasmus'a gelme sebepleri hakkında benim teorim bu yönde. Bir kaç olasılık var : kişi ya geride bıraktıklarını önemsemeyecek kadar duygusal(!)dır [kariyer kariyer diyerek anı kaçıran grup] , ya gelmek için sağlam bir sebebi vardır duygusal açından [geldiği şehirde durmak istememek için gerçekten sağlam sebepler, ağır bir depresyon ya da hayata reset atma gereği..] , ya da bulunduğu ortamda herhangi bir gelecek görememektedir. Konuştuğum arkadaşların hepsinin farklı nedenleri vardı elbette, ama ben en çok bu 3 olasılık üzerinde yoğunlaştım, benim çıkarımlarım bu yönde..

Peki ben neden geldim? Nasıl geldim ?

Ben burdaki olasılıklar içinden 2. olasılık dahilindeydim, Eskişehir sokaklarının artık sadece bana işkence etmek için yapıldığına inanan bir durumdayken, gitmekten başka bir çare olmadığını düşündüm. Tam olarak bu sonuca vardıktan sonra, bölüm panosunda Erasmus için başvuruların 3 gün süreyle uzatıldığını gördüm. [ aslında bir iş günü uzatılmıştı, lakin araya haftasonu girdiği için gerekli belgeleri hazırlamak daha kolay oldu..] Belli ki, bu bir işaretti diye düşündüm ve sınava başvurdum. Yazılı ve sözlü sınavları geçtikten sonra Erasmus'a geleceğim yer belli oldu : Litvanya - Vilnius...

Sınav sonuçları ve yeni üniversitemiz geçen sene güz dönemi sonunda belli olmuştu çoktan, biz işlemlerimize başlamıştık.. Lakin hala bir konu vardı halledilmeyen ; nasıl gideceğim bunca şeyi arkada bırakıp? Bu sorunun cevabını uzunca bir süre aramadım, aramak istemedim, çünkü aramak dostlarla aileyle geçirilecek bir kaç güzel günü de mahvetmekten başka bir işe yaramayacaktı.. Litvanya'ya gitmeye 1 hafta kala Eskişehir'deki son günümü geçirirken gerçekten gidiyorum dedim, o zamana kadar hiç bu kadar koymamıştı bu gitme fikri, hep eğlenceli bir macera olcak gibi geliyordu, ama o gün...Gece beni eve bırakan kardeş kıvamındaki arkadaşlarımla vedalaşırken..Cılız bir sokak lambası altında, teker teker sarıldım son kez..Onlarla muhabbet edip gülememe gerçeğini o gün o sokakta aklıma soktum.O gün beni uğurlamak için toplanan arkadaşlarla teker teker vedalaşırken...Anladım..

Aile boyutu çok daha dramatikti. Her şey hazırlanmış, sabah kalkıp kahvaltı edilip havaalanına gidilecekken, anne odaya girer, yanında baba, yanında kardeş.

Anne'den zehir gibi yalvarır sözler dökülür :

- Ne hazırlığı yaptığımızın, biletini almamızın önemi yok, gel gitme sen. Kal Türkiye'de.

Baba devam eder :

- Gurbete gitmenin ne demek olduğunu benden iyi bilemezsin, gel gitme sen. Kal Türkiye'de.

Kardeş son noktayı koyar:

- Abla, gitme be..

Anneyi duygusal davranıyor diyip zehirlemesine izin verirsin, etkilenmezsin. Baba için geçmişte yaşadığı yıllar süren Almanya macerasının etkisi sürüyor dersin, etkilenmezsin. Ama kardeş? Onun hiç bir sebebi yok bu cümleyi söylemesi için; 7/24 kavga ettiği insana neden gitme der insan?

O an beynine balyoz gibi iniyor özlem. Özlemek fikri.. 2 saat sonra uçağın içindeyken bile özlediğinin farkına varmak..

Anladım.. Gitmek kolay da, bırakmak çok zor..

Bazen..

2009-08-13T08:06:00.000-07:00

anlatacak o kadar çok şey varken yazmamak olmazdı...
bir yazının doğması kolay değil tabii ki, hele benim için hiç değil.
illa ki ya bir tatlı bir acı bir şeyler hatırlatılacak,ya da 'yeni umut'lar olacak. [ kendimi tanıdım,en azından bu konuda..]
işte bu gibi üretkenlik açısından verimli günlerin içindeyken yazmamak bu blog okuyucularına haksızlık! (:
uzun zaman önce, halamın çok garip biri olduğunu düşünürdüm. O devire göre [ benim 5-6 yaşında olduğum zamanlar..] farklı bir tarzı vardı mesela, otantik kıyafetler giyerdi,saçları kısacıktı,bir hafta mavi,bir hafta kırmızı bir hafta pembeydi..garipti çünkü farklıydı; garipti çünkü bizim gibi değildi : sıradan,rutin..
ortaokul zamanlarımda halama çok özenirdim, en sevdiği renk olan kahverengiyle yazardım tüm yazılarımı [ bu konuda öğretmenlerimden çok azar yedim! ], ya da sırf ona benzemek için Almanca öğrenmeye bile çalışmıştım.
lise zamanlarında anladım ki, halamın bu oturmuş tarzı bana göre değil,
ben daha bir sadeyi sevdim hayatta sonraları..
daha sade..
daha..
o 'sade'lik içindeyken İstanbul gibi bir karmaşada bir fanusun içinde büyütüldüğümü farketmem için bu şehire gelmem gerekiyormuş : Eskişehir..
adı ne kadar 'mazi' dese de inadına yeniydi bu kent,insanlarıyla, tavırlarıyla..
fanusundan çıkan her canlının yaşadığı o şokla beyin fonksiyonlarının çalışmadığı zamanlara denk gelen arsız şanssızlıklar atlattım, sorun değil artık, geçti gitti hepsi..

şimdi bir sinirle [ eh biraz da isyandı belki..] girdiğim yola başlamama az kaldı, değil bu benim için artık eskimiş,eksilmiş,eskitilmiş ve eksitilmiş olan şehirden gitmek; ülkemden gidiyorum. [ Erasmus sağolsun..]
içten içe bir pişmanlık var gibi hissetsem de, kendime yakıştıramıyorum bu duyguyu açıkçası (:
vardır bir hayır bunda da..
gitmek belki de geride kalanları düzeltir, değiştirir. [ işte burda bir durmak gerek, dehşetle farkettim ki çok çabuk değişiyor koşullar ve bunlara bağlı insanoğlu.işte bu yüzden döndüğümde kimse bıraktığım gibi olmayacak..korkutucu mu? evet. ama aynı zaman da umut verici..]
stabil durumların olduğuna inanan ben,
hayat tarafından öğretildiği üzere, yanıldım.
kimse
hiç bir şey
sabit
değil ki.
hatta zaman konusunda bile bir helezon silsilesi içinde kayboluruz. ne ne zaman olacak,bilmiyoruz.
yani,
bu hayatta hiçbir şeyin keskin köşeleri yok.
sadece yapılan seçimlerin tahmin edilesi sonuçları var..
[güzel söz: her insan hayatta seçimler yapar ve bu seçimlerin sonucunu yaşar,kimse başkası için seçim yapamaz aslında!]

işte bu noktada,
Eskişehir'de ilk kez karşıma çıkan bir şarkının sözleri özetler bugünümü ve bu yazıdaki kelimelerin ışığını..

Bazen

susarsın bazen,
başlar bitmeyen sızı

seversin bazen,
biraz acıklı

hayat yutar seni,
içindeki sevgiyi

geçer zaman yine
hep yaptığı gibi
birden..

birden
bakarsın aynaya
göremezsin
hiç bir şey olmamış gibi
duyarsın
unutamazsın sesini
her şey dün gibi
kaçarsın sonsuza
bilemezsin
onsuz hiç kalmamış gibi
sanırsın hala senin kadının
sensiz her gün yas gibi..

* şarkı MASAL grubunun.
-ayrıntılı bilgi için www.masalonline.com

senden-benden-bizden durumlar...

2009-06-23T03:57:00.000-07:00

bu konuda daha önce çok yazdığım için yazıp yazmamak hakkında oldukça çok düşündüm. yazdığım edebi nitelik taşıdığını düşündüğüm yazılar alabildiğine kinaye,benzetme ve farklı söz sanatları içerdiğinden biraz ağdalı bir dil olarak kabul ediliyor.bu konuda rahatsız değilim; seviyorum böyle yazmayı (:

bu sefer aynı konuya farklı bir açıdan farklı bir üslupla bakalım istedim. kadın-erkek ilişkisine birazcık gündelik hayattan,pratik durumlarla bakalım..

sevdiğim bir arkadaşım geçtiğimiz günlerde bana bir kızdan hoşlandığını ama bu durumu ona söylemekten çekindiğini söyledi. çekinmekten ziyade bence biraz da korkuyordu, reddedilmekten, aralarındaki mevcut muhabbeti de kaybetmekten..
haklıydı; insan gözlerinin içine bakmaya kıyamadığı birine onunla birlikte olma ihtimali ve onu kaybetme riskini göze alarak nasıl 'seni seviyorum' der?
riskleri sevmiyor insanoğlu doğası gereği..garantici yaşıyor..
ama bilmiyor mu en güzel zaferler büyük riskler alınarak ortaya çıkmıştır?

bu noktada arkadaşım karşı çıkıyor:
"Peki,neden hep biz? neden hep erkekler ilk adımı atmak zorunda? siz sevdiğinizi neden söylemiyorsunuz? ya da illa ki bir seramoniyle mi olmalı bu durumlar?"
[ arkasından bir de derin of çekiyor ki sormayın..]
önce içimden hak veriyorum arkadaşıma.neden böyle olmak zorunda,neden hep erkekler gelecek diye bekleriz de biz gidip söylemeyiz,erteleriz hep mutluluklarımızı?

kendimden biliyorum,ilk sevgilim bana 'seni seviyorum' dedikten 6 ay sonraya kadar bile ben ona bunu söyleyemedim nedense. yaş gereği daha çocuktuk belki, belki de biraz kapalı büyümenin etkileriyle, 6 ay boyunca o da ben de bir oraya bir buraya sürüklendik durduk. sonunda ben de söyledim de mutlu sona ulaştık (: [ selam olsun kendisine ]

ilk adımı atan olmak çok önemli mi?
bence değil, bende değil en azından. ben söylemişim, o söylemiş ne farkeder ikimiz de birbirimizi sevdiğimizi biliyorsak,değil mi efendim?
ama durum öyle olmuyor, herşey bu kadar basit olsaydı ne güzeldi..ama değil..

sorun şu: artık karşımızdakinin bize ne gözle baktığından emin olamıyoruz.

örnekle açıklayayım:

eski bir arkadaşım [ gerçek ismini vermeyeceğim için adı ali olsun] eli yüzü düzgün bir adamdır, girdiği her ortamda dikkat çekebilen bir duruşu vardır. Ali'yle aynı sınıfa düşen bir hatun kişi [ arkadaşım değildi,kendisine ayşe diyeceğim.] Ali'den çok hoşlanıyor. hatta hoşlanmak nedir,bildiğin seviyor Ali'yi. Lâkin Ayşe gidip bir şeyleri başlatmak yerine bir şeyleri harekete geçirmeyi seçiyor. Ali'ye duygusal ve mağrur şiirler yolluyor [ 1.sms'in gözü kör olsun||| 2. Nâzım'ı bu emellerine âlet ettiği için de nalet -lanet değil- olsun! hıh!-evet kızı hiç sevmiyorum.].Ali uzun zamandır kalbi boş olan Anadolu [ ! ] genci, âşık oluyor hatun kıza. Ne istese yapıyor, mesajlarına güzel cevaplar yazıyor, gözünün içine bakıp bir tek hareket bekliyor..Ali ne zaman bir adım daha ileri gitmeye niyetlense ya da bunu belli edecek bir hareket yapsa [ yani sevgili olma statüsüne geçsek artık diye niyetlense] Ayşe Ali'nin suratına tokat gibi 'kanka' lafını yapıştırıyor.Ali'nin tüm hayalleri suya düşüyor:' E hani şiirler? hani o gülümsemeler? seni görmeden uyumak istemiyorumlar?'
Bu durum 1 yıl böyle geçti
.Ayşe Ali'yi kendine âşık etti,[ burada bir not geçelim,neden Ali Ayşe'ye âşık oldu demiyoruz da, Ayşe Ali'yi kendine âşık etti diyoruz? -kıskançlık mı? değil :) bunu bizzat Ali bana söyledi,bende hiçbirşey yokken her gece mesaj atmaya başladı,ben anlamadım başta ama sonra ben kapıldım dedi..evet böyle...]peşinden koşturdu
.Ali bir kere denedi Ayşe'ye açılmayı,Ayşe'nin cevabı acı oldu :"Bizde kankalar birbirlerine o gözle bakmazlar!" Balyoz gibi bir cevaptı.Ali çok üzüldü..
Lâkin sonraları nasıl olduysa bilmiyorum artık en sonunda oldu ve onlar da mutlu son'a kavuştular,şimdi birlikteler ve çok da uyumlu bir çift oldular.Allah tamamına erdirsin (:

işte bu durumun tam tersi yani Ayşe'nin Ali'nin peşinden koştuğu durumlara da şahit oldum.

o yüzden..

cesaretsiz insanlarda böyle oluyor diye düşünüyorum ben. 'seviyorum' demek büyük bir cesaret örneği, inkar etmem ama bunu bu kadar da muallak bir hâle getirmenin anlamı yok..aslında seviyorsun ama cesaretin yok söylemeye,karşındaki anladığına dair bir hamle yapsa ayy yanlış anladın biz kankayız! yok yea! [ bak nasıl kızdım...]

bu durumda muallaktaki insanlara sesleniyorum!

ya hiç hoşlandığınızı belli etmeyin,gerçekten 'kanka' olun
[ içinizde patlasın sevginiz e mi...]

ya da azcık cesaretle mutlu son'a kavuşun!
[ aslanım benim! ]

risk almaya değer!

[ 'kanka' lafını da hiç sevmem...]

ah bu ben!

2009-06-17T09:18:00.001-07:00

uzun zaman sonra internete kavuşmanın heyecanıyla biriktirdiğim planlarım arasından blog yazarlığınıa ancak sıra geldi!

peh!

eskişehir'den ayrılmanın burukluğu, istanbul'a kavuşmanın mutluluğu içinde sizlere ahvalim ve etrafımdaki dikkat çeken durumlar hakkında bilgi vereceğim..

facebook,twitter,friendfeed gibi bir çok sosyal içerikli sitede hesabımız var hepimizin ve ben bugün bunları yeterince verimli kullanamadığımızı farkettim.

buna ilk örnek olarak, sevgili Volkan Biçer'in facebook iletisinde gördüğüm bir linki verebilirim.friendfeed üzerinden yönlendirilmiş bir link ile Sun Microsystems'in düzenlediği Java Day'den haberdar oldum! benim gibi istabul'da sıkılmayı başarabilen nadir insanlar için güzel bir fırsattı. hemen kaydoldum :)
[etkinliğe kaydolurken önünüze çıkan formada hitap şekli : bay/ bayan/ doktor olarak veriliyor..ne desm bilemedim ben! doktor derken???!!!trajikomik bir durum Sun için!]

diğer bir örnek olarak da,bilgisayar mühendisliği okuyup html kodlarıyla yeni yeni oynamaya başlayan biri olarak facebook'un hazır verdiği kodlar olduğunu gördüm ben..
[tamam,bu da benim ayıbım..ama eminim ki daha farketmemiş bir çok kişi vardır!-kendini kurtarma çalışmaları#1-]
ben de onları nasıl yazarım diye düşünüyordum :P [nasıl yalan!]

Türkiye'de olup bitenler hakkında her yerde o kadar çok konuşuluyor ki aslında ne desem boş gibi gelirdi başlarda..ama zamanla anladıkça susup,düşündüğünü,düşünebildiğini belli etmeyen toplumum daha da suskunlaşıyor ve sürüklenmeye başlıyor. ben en azından susmamaya karar verdim bu konuda..

Münevver Karabulut cinayeti hakkında özellikle yazmayacağım. bir de bu sayfa üzerinden kirletilmesin bu araştırma..
Cumhurbaşkanı Gül, mayınların temizlenmesi için onay vermiş. oysa ki, mayın temizliği TCDD tarafından yapılmaya başlanmıştı ray döşeme çalışmaları için ve Gül'ün onayladığı paketteki bütçeden daha düşük bir meblayla halledilmişti bu iş..altından yine çıkacağa benzer bir şeyhler!!

devam edeceğiz,şimdilik bu kadar...

2009-05-28T08:12:00.000-07:00

14şubat09 08:50 istanbul.

* bu sabah yerini kimlar almış diye düşündüm kalktığımda.. hiçbir şey seni, seni düşünmemi engellemez ben anladım bu sabah (: *

Aklından geçenleri duyuyorum bu kadar uzakta olsam da..

Onca önyargıya, ‘hayır’larla dolu cümlelere rağmen gözlerimi kapadığımda kokladığım koku sen..

Aşka dair gerçekleri öğrendiğim sen, bu sabah ne yapıyorsun ?

Ben uyuyamadım biliyor musun,aklıma sana ve bana dair kısıtlı birkaç gülümseten an geldi, o kadar heyecanlandım ki, sanki bugün seni göreceğim, sanki yanımdasın, sanki benimlesin.

bu sabah uyandığımda yanındakinin,yanımdakinin kim olduğunu umursamaksızın seni düşündüm.

Başımı omzuna yasladığım zamandaki hem güven ve huzur duygusunu hem de delirtircesine korkuyu yaşadım bu sabah uyandığımda..

Sonra mesela bu sabah şarkıda da dediği gibi uzun zamandır yazmaya korktuğum adını yazdım tam yüz tane kağıda.hepsini turuncu koltuğun üzerine yayıp izledim.ne kadar da güzel adın..

bu sabah 7de uyandım dedim anneme.halbuki uyuyamadım ki heyecandan..

yanımda sen olmasan da seninle, varlığın bilgisiyle geçireceğim temiz bir sabahın doğuşunu izledim camdan..

arka bahçeye çimler ekmişler biliyor musun..istanbul yağmurlu bugün, tüm çimler tek tek yıkandılar yağmurla..kıskandım ben de çimleri, ne eksik ne fazla..

bu sabah senin için en güzel kıyafetlerimi giymek istedim. Severim dediğin için mavi elbisemi giydim,makyaj yaptım,saçlarımı taradım,güzelce topladım.kendimi dışarıya attım, fırına gidip sevdiğin simitlerden aldım.fırıncı amcayla bugünün güzelliği üzerine muhabbet bile ettim.eve girerken komşuma gülümsedim.anla,içimde tarifsiz bir mutluluk..

telefon çaldı, nasılsa sen değilsin diye umursamadım bile.

Tüm evi topladım, düzenledim. Evde herbiri bir pencere önünde yalnız kalmış menekşeleri topladım. Yazık değil mi onlara, ben sensizken onlar da yalnız kalmasınlar.. renkleri uyanları aynı sepete ektim. Maviyle pembeyi, morla sklamen rengini.geriye bir tane mavi kaldı, o da yalnız kalmasın dedim, babamı arayıp menekşe istedim, alırım dedi. Menekşeleri pencerenin önüne dizdim bir de tekrar. Çok yakıştılar.

Adının yazılı olduğu kağıtları aldım,dışarı çıktım.az once sağlıklı bir bebeği olmuş baba heyecanıyla ya da yeniden en sevdiği tokayı bulmuş küçük bir kız çocuğu neşesiyle yürüdüm saatlerce nereye gittiğimi umursamadan.sonra tramvaya bindim.indiğimde şehrimde bana seni hatırlatacak en büyük şeye bakmak için deli gibi koştum,nefesim kesilecek gibi oldu,durmadım.sahile vardığımda Boğaz köprüsü’ne bir kez daha adını fısıldadım.ona seni gördüğüm rüyalarımı anlattım.köprüye baktım.adını yazdığım beyaz kağıtlara baktım..

bir kağıdı denize bıraktım.

Eve döndüm sonra , çok yorulmuşum..bir çay koyayım bari dedim,çakmak banyodaymış.banyoya gittim,çakmağı aldım,çıkarken gözüme bir silüet takıldı aynada.bendim ve sen gittiğinden beri ilk defa bu kadar içten gülüyordum.

Saçma gözüken bunca harekete rağmen,sana söyleyeceklerim var.

Kimin ne söylediği inan umrumda değil, delilikse delilik..

Ne başkasının cümleleri, ne gördüklerim, ne yaptıkların (daha doğrusu yapmadıkların..)

Hiçbir şey seni düşünmeme engel olamıyor.

bu sabah bu yüzden seninleyim ,
arada hatır sormak gerek,
bünyeye yaşadığına dair umut verir.

Tüm umutlarım senin olsun.

Çay demlendi,
Ister misin sevgilim?

bir sigara nefesinde..

2009-05-28T08:09:00.000-07:00

5 Aralık 08 00:13
(yeni yakılmış sigaradan derince bir nefes çekerek..)..

-nefret ediyorsun değil mi?

sayılara,dile kolay;fikrime zor 20 senede büyüyemediğimi yaklaşık 40 günde büyüdüm.sakin geçen hayatımda uzunca etkisi sürecek bir devrim yaratıldı.ne yapacağımı bilemedim önceleri,isyan bile edecektim neredeyse..(Allah'ım korudu,isyan etmedim..)

temizlikmiş,saflıkmış,dürüstlükmüş..bunların hiçbir işe yaramadığını düşündüm hatta,dedim;bünyeme zarar bunlar..

ama isyan etmedim biliyor musun..

neden diye sormadım,

sorgulamadım,canın sağolsun diyip sustum.

öyle çok karmaşık biri değilim,anlaşılmayacak biri değilim..
anlaşılmışım ki;bu devrim sonrası ayakta kalmama yardım eden insanlar vardı çevremde..

şebnem ferah ne güzel söylemiş..

"iyi dostlar biriktirdim / hepsi ailem oldu / küçük bir aşk yetiştirdim / düzene yenik düştü"
evet,iyi dostlar biriktirdim,sağlam dostlar..

her anımda yanımda oldular,benim için endişelendiler,aradılar,sordular..güldürdüler gülmeyi kendime suç sayarken..hepsine tek tek teşekkür etmeli aslında, bak ne kadar sakinim artık..nerde o ilk günlerdeki dengesizliğim..nerde ağlama krizlerim..nerde ilaçsız uyuyamadığım, rüya görmekten korktuğum günler..

hayatı tek kişiye odaklı yaşamak kendini yavaş yavaş öldürmekmiş,anladım.

elinde olanların kıymetini,kaybetme korkusuyla beraber anlayabiliyormuş insan,bir musibet bin nasihatten faydalıymış,anladım.

aşk gelip geçermiş,hatta biyolojik bir karmaşaymış sadece,anladım.

yok olmak anı saydığın anlarda elini tutanlar dostlarmış,yine kendi incinmiş ruhunmuş,anladım.

sevgiymiş aslolan,aklında bir çift yeşil zümrüt damlası olarak kalmasıymış gerçek olan,anladım.

acıyı inkar etmenin iyileşmeye faydası yokmuş,anladım.

acısını da özümsemek,kendine katmak,kanına karıştırmakmış sevmek,anladım.

yaşlı gözlerle uyandığın her uykuda yanında olan insanlar kalıcıymış hayatta,anladım.

en büyük hazinen dostlarınmış,anladım.

hayat; mütemadiyen düşmek,kalkmak,büyümekmiş,anladım.

şimdi soruyorsun nefret ediyor musun diye..

bu fırtına,benden götürdüklerinden daha değerli şeyler kazandırdı bana..

hayır,nefret etmiyorum.

(sigara dumanı eskişehir manzarasına bırakılır..)

son.

2009-05-17T05:29:00.000-07:00

9 kasım 08 03:13

ey can!
sakin sessiz yaşama alışmak zor oluyor tekrar..huzura sahip olmaya hasret dimağa yabancı bir huzur bu yaşanan..gurur adlı nankör kedinin vücuduna,aklına,fikrine yaptığı eziyetleri insanlara açıklamaya çalışmaktan yorulmuşsun..acıya dayanmak dedikleri nedir ki? bu acıya mı dayanamazsın?yoksa dayanamadığın sorgulamadan inanmadaki saflığın mı?

ey can!
'suskunluğun asaletindendir' dedi ya bir ses..anla bunu ve şu sessiz çığlıklarına son ver artık..seni üzen neyse bitsin artık..damağında tadı kalan neyse gitsin artık..hayatını kontrolünden çıkarmaya çalışan siyah yapışkan neyse bitsin artık..bitsin..

ey dost!
bunca sözün boşa değildi bilesin,beni tanıdığındandır tüm sözlerin,ruhumun ne kadar incitildiğinden çok,gururumun söylediklerinden acı çektiğimi bilirsin.neymiş,kimmiş sorgulamadan ölümüne sevmenin aptallığını kaldıramıyorum hala..ama geçiyor,sakinim şimdi..

ey dost!
dünyadanın kirlenmişliğine inat temiz kalmanın verdiği bir yan etki olsa gerek bu gurur denilen sırça..parçalandıkça içime batıp kanattı,acıdı canım.çevremde çaresizce,sinirlice,azarlarca,üzgünce bana birşeyler anlatmaya çalışanlar var..dinlemiyorum,dinlemem bilirsin..deva olamaz kimse bana benden başka,bilirsin,zamanla olmaz benim iyileşmem,kesip atarım,temiz yaralar bırakırım geriye siyah yapışkanlardan ziyade..

acı benim acım..
gözyaşım benim..
kestim,attım,bitti.

sakin bir yabancı şehirin akşamındayım..
son nefesimi çektim sigaramdan..
dumanın şehrin manzarasında kayboluşunu izledim..

nefes alıyorum..
ve
artık konuşmak istemiyorum..

'eğer farkında değilsen,o olay olmamıştır.'
*varsay ki,olmadı.

-bu hikayenin de diğer tüm hikayeler gibi mutlu sonu yoktur.yazar bu konuda okuyucunun affına sığınır.-

-son-

hayatı enstrümantal tadında yaşamak..

2009-05-17T05:15:00.000-07:00

27 ekim 08 18:48

sessizliğimden kulaklarım patladı zaman zaman..

sessizliğinden kulaklarım patladı zaman zaman..

öylesine deli bir rüzgardı bu,içinde savrulmaktan,ordan oraya atılmaktan,düşmekten,ezilmekten zevk aldığım;onur duyduğum bir rüzgar..

ben ki;yaprak.

daha önce bir kere daha savruldum böyle,biliyorsun;

düştüm,

kaldım,

toprağa karıştım,

su oldum,

nehir oldum,

ağaca gittim,

umut oldum,

yaprak oldum.

dalımda bir çok rüzgar gördüm,geldiler,geçtiler,umursamadım.

birgün,uzaklarda tozu dumana katmış bir fırtına yaklaştı..sen..gözüm kamaştı karanlığındaki parıltıda.yalan yok,fırtınan değildi beni koparan.ben istedim,çok istedim hem de,değer dedim,

ölmeye değer..

yavaşça,sakin,ölüme gider huzuruyla bıraktım kendimi aşağıya..her saniyesinde başım döndü huzurundan,mutluluğundan,acından..normalde asla kaldırmaycağım,şiddetle tepki vereceğim durumlara lal kaldım.

farkındaydım,biliyordum;hep söyledim:senden gelen acı hoşgeldi,sefa geldi.

etrafımdakiler ömrümü az biçti bu sefer,meğer bilirlermiş ne deli olduğunu,ne alışılmaz,alıştırmaz olduğunu..

ben bilemedim.

söylediler,duymadım.

kızdılar,uymadım.
sadece yaşamak istedim.
içten içe,doğru olmasın dedikleri,farklı olsun,bir farkı olsun dedim,dua ettim.
olmadı.

savrulurken söylediğin her güzel söze inanmayı ibadet haline getirmişken,sözlerini emir kabul etmişken,

bitti.

bana göre oldukça korkakça bir tavırla olsa da;yine debunda da vardır bir bildiğin diyorum..(tanrım bu nasıl bir kabulleniş!!!!)

bitmesine isyan edecek gücüm yok.sana hiç isyan etmedim ki zaten..

kafama sıkar,giderim demiş ya birileri,

evet,giderim,bilirsin.

başını öne eğme dedin

eğmedim,bilirsin.

beni vur

beni onlara verme dedim

yapamadın,

vazgeçme,olur istersen

vazgeçme yeter dedim

vazgeçtin.

canın sağolsun.

ben sende sevmeyi öğrendim.

ben sende sabretmeyi öğrendim.

ben sende büyüdüm.

ben sende sûkut etmeyi öğrendim.

ardından susmak yakıştı bana,

sustum,

susuyorum.

canın sağolsun.

ikinci ruh devrimim!

bütün gözyaşı ırmaklarım

sana doğru akıyor

ve kalbimin son alevi

sana parlıyor

meçhul tanrım,acım,son talihim!

sensiz hayatta kelimeler anlamını kaybetti,

boşuna sarfiyat yapmaktansa

sensiz hayatıenstrümantal tadında yaşıyorum..

Bir hızla,

yavaşlayan bir hızla toplarsın ne varsa

içinde esen fırtınanın savurduklarından.

Bir an sorunudur senin için artık

kalkıp gitmek,herşeye hazır olmak.

vazgeçme

2009-05-17T05:13:00.000-07:00

22 Ekm 2008 11:02 pm

odamı toparlayayım dedim bu gece..
belki hayatıma da etki eder,düzenlenir bu dağınıklık..
fotoğraflarını buldum kıyıda köşede kalmış,hepsini toparlayıp başucuma koydum; eskiden nasıl güldüğünü gördüm,bana bakarken nasıl içinin titrediğni, elimi tutarken sanki her an kırılabilecekmişim gibi çekinişini..
bir kayıt buldum arşiv arasında..

sesinden bir şiir..
hüzne boğulmuş bir şiir
çıkış yolu olmayan bir şiir
kendi aydınlığı etrafınca karartılmış
bir şiir bu karartılmışlığa boyun eğmiş, isyan etmek için bir dayanak bulamayan bir şiir:
seni tanıdığımda olduğun gibi bir şiir..

aklıma ilk konuşmalarımız geldi; çıkmazlarda kaybolup yittiğini gördükçe içim gitmişti.'bunları haketmiyor' diye düşündüm günlerce.. sonra.. sonra tek bir cümle..

'benim olamayacak kadar gerçeksin.'

hayat bu ya, ilk defa belki de istediğimi bana sundu. senin kollarının arasında vakit geçirebilmeyi, kokunu içime çekebilmeyi hayal etmekten bile korkarken,yaşadım bunları,hissettim.

kişilik yapısı gereği,fazla realisttin ki; çok canımı acıttı bu durum.

'seneye bu zamanlarda ben...'

seneye bu zamanlar.. seneye bu zamanları bilmiyorum.. geçirdiğimiz zamanları biliyorum.. bana bakarken bazen çocuk sever gibi, bazen 'kadın' sever gibi baktığını; benimle konuşurken bazen bir baba şefkatiyle, bazen bir sevgili aşkıyla konuştuğunu; benimle dolaşırken elimi sımsıkı tuttuğunu - kayıp gidecekmişim sanki- ; dersten bunalmış bir halde elimi telefona attığımda beni karşılayan mesajlarını; biliyorum.

seneye bu zamanlar..
seneye bu zamanları bilmiyorum..

ama 'biz' için;

vazgeçme sakın, olur istersen, vazgeçme sakın, yeter..

'senin olabilecek kadar gerçeğim.'

beni vur.

2009-05-17T05:10:00.000-07:00

30 eylül salı '08 03:24

(inanılanın aksine siyahlar değil,beyazlar içinde bir odada buldum kendimi.duvarlar kan dolu,kesikler var,kanamış heryer..gelen kanatmış,gelen kırmış,gelen herkes gitmiş..gitmeye değil,kalmaya geldim.yavaş yavaş temizliyorum tüm kanları.yerine kendimden beyazlar bırakıyorum.aydınlığın ortaya çıksın.sana birşey olmasın,tek isteğim..)

çırpınırcasına bağıran bir gönül..ağlar!duymazlar.sorularla kendini hırpalar!farketmezler.

sığınacak liman misali bir yürek..acısını içinde taşıyıp,dışarı taşırmayacak kadar cesur!duymazlar.kendini feda edecek kadar kendinden geçmiş!farketmezler.

tanımadığım acıların sarhoşluğunda,
çığlıklar içindeyken;
limanında söylediğim şarkıdır..
beni vur,
beni onlara verme..
külümü aluzak yollara savur
dağılsın dağlara dağılsın bu öykümüz
ama sen ağlama,dur.
ne olur..ne olur..
beni vur,beni onlara verme..

*13'ün 13.günü şerefine..

unuttun (mu)..

2009-05-17T05:08:00.000-07:00

tarih: 1 eylül 08
yer: istanbul

eğer hala fotoğrafına baktığında,onun sana dokunuşundaki kırılganlık hassasiyet geliyorsa aklına,ve eğer hala en güzel çıktığın fotoğrafın içinde o varsa..

keşke demekten nefret ederken;hayatının belki de en büyük keşkesini onun üzerine kurmuşsan..
"keşke böyle bitmeseydi.."

aldığı hediyeleri atmaya kıyamazken,geri yollamaya da gururun el vermezken,evin en ücra köşesine saklamışken,tam da varlığını unutmuşken,karşına çıktığındabir yüzük,bir oyuncak kuzu,bir kolye;seni günler öncesine götürebiliyorsa...

her rakı denilişinde,aklına onun kalender,sağlam,babaca hatta ama bir yanı yaralı -rakının hakkını vermek için olsa gerek-rakı içişi aklına geliyorsa...

bir ramazanın sahurlarında filizlenen bir hikayenin kahramanıyken,bir ramazanın sahurlarında özleyen bir hikayenin suskunu olmuşsan...

herşeye eyvallah diyip tekrar kollarında nefes almak şansı doğmuşken,o da bunu isterken,kahrolası ama seni sen yapan gururunla 'hayır' demişsen..

yeniden başlamak için şansını iterken,'ah o son sözleri söylemeseydin,beni bir dinleseydin,bana güvenseydin,herşeyi bırakıp sana koşardım,yoluna can verirdimah o son sözlerin olmasa..' kelimelerinin her harfi içine batıyorsa..

hiç gitmediğin bir şehire düşman olduysan..

artık sevgiden,aşktan çok içinde öfke varsa...(ama neyin öfkesi?'adam değilmişsin' diyememenin öfkesi..)

gözlerinin rengidir diye aşık olduğun yeşile artık katlanamıyorsan..

bu onu unutamadığın anlamına mı gelir?

+hayat cümle kurmak kadar basit değil,sancılı,acılı,hüzünlü ama bazen de mutlu..

*aşk;sonsuz bir şımarma hali.
*sonsuza kadar sürer mi?
_sürmez mi?

yaprak & yazar

2009-05-17T05:02:00.000-07:00

16 eylül 08 19:31

"ve yazarın kelimeleri aşka gelir.."

hayatın dönemleri türlü türlü ya,bir anın bir anını tutmuyor yaş gereği..'en güzel günlerimdi' diyebileceğin zamanları bir odada,yolda,bir arkadaş omuzunda ağlayarak geçirmek nedir? reva mıdır?uzun ağlama nöbetlerinin ardından,sabah kalktığında içinin temizlenmiş olması umuduyla yorgun düşersin her gece.
'bitsin artık...'
sonunda bir dost,başından beri sessiz kalmış bir dost;yine yersiz bir ağlama durumunda olaya el koyar.
'kendine gel,sen bu musun?'
dost,anlatır.dinlersin.dost,kızar.susarsın.dost,sever.temizlenirsin içindeki acıdan.

aylar geçer.
her gününü kendine söz vererek geçirirsin.bir daha o kadar ağlamamaya,bu kadar kendini hırpalamamaya,ikinci bir ruh devriminin bünyeye vereceği zararı hesaplayıp gönüle kilit vurmaya söz verirsin.zaten kimseyi onun kadar sevemem ki dersin.söz verirsin.kendine.senin ağladığını gören,içi acıyan,seni acıtana kızan annene.ona inandığın için karşına aldığın babana.sessizlikleriyle her gün biraz daha sevdiğin dostlarına.'söz..'

aylar geçer.
şehrinde iyileştirdiğin yaraların kabuk bağlar.o kabukları koparmaktan sadistçe bir zevk alan bünyen,onları da koparır.atar.iyileştim mi diye iç yolculuklarında kanayan yaralara rastlarsın.görmemişçesine basıp gidersin.

sonra..
sonra,bir gün bahçede otururken,bir yaprağın düşüşünü izlersin.nazenince,bir o yana bir bu yana savrulur yaprak..rüzgar ister,oraya;rüzgar ister,buraya..rüzgara inat,koşup alırsın yaprağı o savrulmuşluktan,kayıplıktan.yaprak yeşil,yaprak diri,yaprak güçlü,ama kopmuş.bir bardak suya ıslatırsın,belki çimlenir ki..

yaprağın yaşama umudu olmak..
kendini yaprakla bir tutarsın.'benim ondan ne farkım oldu,ağlamaktan başka?'yaprağı suya koyduğun gün;Rab'tan bir hediye gibi,ilk kelimeleri dökülür aklına 'yeni umudunun'ilk kelimeler ki;o saniyenin son saniyen olmaması için dua ettiğin..kelimelere inanılmaması öğütlenmişti ama bu baş dönmesi sahte bir şeyin ürünü olamaz ki..her hecede içindeki boşlukların dolduğunu hissedersin.ışıkla,suyla,hayatla,umutla dolduğunu.

ve o kelimeler..
'imkansızı istemek'i alşkanlık yapmış bu dimağa yeni sorunlar doğar.umudundaki imkansızlık..yanında acısı bedava..
bir ilk..
fiziksel acıyı sevdiğin için deli gözüyle bakarlar insanlar,anlamazlar,bilmezler.psikolojik acıya,ruh acısına dayanamadığını bilmezler.ne kadar kolay kırıldığını,ne kadar kolay kaybolduğunu aklının odalarında..ama ilk defa,ilk defa bir acıyı seversin.soyut bir acı,fiziksel yan etkileri olan,bir ruh acısını seversin.susmak zorunda olmanın verdiği zehirli,açgözlü bir acıyı seversin;
içinde 'o' var diye.

yak gitsin bu ateşi ey gönül,senle ben yanalım.
ona birşey olmasın.
sus.

bir uğurlama..

2009-05-17T04:58:00.000-07:00

22 Tem 2008 08:15 pm >> bir uğurlama...

*bu yazı,daha öncesinde yazılmış bir yazının bir bölümünün içsel irdelenmesidir.
**öncesine dair yazılan tüm yazılara inat,bu yazı ayrılık için yazılmıştır.

gecenin karanlığında, odanın dikdörtgen penceresinin şeklince içeri giren ay ışığında oturup düşünememek.. düşünecek gücünün bile kalmadığını hissetmek.. nefes alamamak bazen,uykulardan uyanmak ateşler içinde/ hiç uyuyamamak..

içindeki karanlığı atmayı nasıl da istersin! zaman kavramını yitirmişsin: "bugün cumartesiymiş çoğum gitmiş azım kalmış umrumda değil" o kadar uzun geliyor zaman sana yada kısa;bunu bile zihninde biryere oturtamıyorsun. "dünya'm" dediğinin aslında olmadığını;daha doğrusu senin "dünya'n" olmadığı gerçeği vücutlaşarak karşında dikiliyor.

"ah,şu karanlık bir bitse!"

bu haykırışla yırtıyor sessiz sessiz ağlayan ruh gönlünü,dile geliyor ruhun:
"haklısın. çok inandın,çok güvendin,gereğinden fazla dürüst oldun belki de bazen. korumasızdın,tecrübesizdin. o öyle bir ışıktı ki, o öyle bir yeşildi ki, gözlerin kamaştı. düşünmedin hiç,attın kendini dans pistine acemice: "yeter ki ışık olsun.."
nasıl da sevindin ey çocuk! o ışıkla göklere çıktın,kendini tanımak için yaptığın o içsel yolculuklar,oynadığın kelimeler,okuduğun kitaplar az geldi ışık yanında. hiçbiri ışık kadar aydınlatmadı içini,hiçbiri sana bu kadar güçlü olduğunu hatırlatmadı;bunu sen söylememiş miydin?
şimdi neden bu "güçsüzüm" çığlıkları?
küçükken annenin okuduğu masaldaki Ateş gibi değilmiş ışığın,buna mı üzülürsün? Ateş ve prenses gibi sonsuza kadar mutlu yaşadılar denmedi diye mi bu silahsız isyan?
Sufi'nin dediğini hatırla, çocuk, her düştüğünde tekrar kalktığını,dizindeki yaraların eninde sonunda iyileştiğini ve herşeyin bitmeye mahkum edildiğini..
ey çocuk! ey buğday tanesi!
gözlerinden firar eden yaşın şahidim olsun ki; hayatında hiçbirşeyden pişman olmadığın gibi bu fırtınadan da pişman olmayacaksın. fırtınada çok savruldun,çok yara aldın. geceleri içine kan akıtarak şehrine kaçtın zamansız kentten,bir nefes umuduyla. denizi görüp 'evet' dedin,'hala yaşıyorum. 'dalgalarda ışığını aradı gözlerin. yoktu. artık olmayacaktı.
'ama ışık yoksa nasıl yaşıyorum?'
işte çocuk!bak kendine ve gör artık! elim tutmaz derdin,elin tuttu bu kalemi adım atmam derdin,geldin şehrine koşarak nefes alamam derdin,nefes aldın,alıyorsun..
artık uğurlama vaktidir bu sevdayı yürekten. isyanların çığlıkların susma zamanı,sükutun ve saygının zamanı şimdi.. görme duyma konuşma artık.. kalemine kilit vuramazsın ya, beyaz kağıdın boş işte dök içindeki bu ruh devrimini kara imgelerce..
şu duyduğun iyot kokusu yakıyor ya boğazını.. daha neyi sorgularsın?"
nasıl geldin buraya,bu deniz kenarına,sorgulamadan tenine değen yuvarlak metalin takılı olduğu zinciri boynundan sıyırırsın. ve bir uğurlamanın gereğince şehrinin dalgalarına bırakırsın:
içindeki o ağır,yapışkan karanlık gider, tertemiz yaralarınla iyileşmeye yüz tutarsın...

"-ne oldu?
-üşüdüm biraz
-kanatlarını takmazsan üşürsün meleğim.."
*doğum günün kutlu olsun.

buyrun, burdan yakalım..

2009-05-17T03:42:00.000-07:00

"
-bak, gerçekten korkacak birşey yok,ben anlamıyorum ki neden çekiniyorsun?
-çekinmek değil de,onca insanın yazdıklarını okuması..yani sana özel kelimeleri görmesi..sence de garip değil mi?
-garip mi?
-değil mi?
-bu böyle gider..
"

uzun zamandır aklımda olan bir projeyi an itibariyle hayata geçiriyorum!
kim,ne,ne zaman döngülerinden sıyrılıp kendimle kaldığım şu nadide güzel anların birinde bu sayfayı açmanın huzuru içindeyim.
işbu sanal karalama defteri ya da diğerlerinin değişiyle 'blog' ; ben Nehir Vildan 'ın gözünden dünyaya bakacak.kimi zaman sinirlenip saydıracak,kimi zaman üzülüp depresyonlara dalacak,kimi zaman coşkudan 'emoticon' delisi olacak..
benim gibi bir yer yani..
herşeyi bir amaç uğruna yapmayı ilke edinmiş yurdum insanı gibi bu sanal karalama defterinin de bir amacı var; sizleri,bizleri yorum yapmaya yöneltebilmek,hayata dair aforizmalarımızın farkına varabilmek,farkındalık yaratabilmek,yorum üretmek ve akabinde bu yorumları paylaşabilmeyi sağlamak...yeri geldiğinde edebiyat kokan yazılarla,yeri geldiğinde alabildiğine arabesk biçimde fanatikliklerle gündelik olaylarımız hakkında düşünebilmemizi diliyorum.
hayattan haberdar olabilmek için,
'farkında olabilmek' için,
biraz da nehir'in yolundan yürüyebilmek için..

buyrun, burdan yakalım.. (: